Stary Rynek

Trzeci co do wielkości rynek w Polsce (kwadrat o boku 141 metrów). Historia zabudowy poznańskiego rynku to opowieść o stopniowej ewolucji od drewnianych konstrukcji do okazałych budowli murowanych. Początki sięgają XIII wieku, kiedy to, wraz z przeniesieniem osady z Ostrowa Tumskiego, wytyczono regularny plac, stanowiący centrum nowego miasta. Początkowo rynek, podobnie jak większość średniowiecznych osad, był zabudowany drewnianymi domami mieszkalnymi i handlowymi. W jego obrębie szybko powstały najważniejsze budynki administracyjne, takie jak ratusz i waga miejska. W kolejnych wiekach rynek wzbogacił się o sukiennice, kamienice, w tym charakterystyczne wielobarwne domki budnicze oraz reprezentacyjne pałace szlacheckie. W czterech rogach rynku stanęły fontanny żywiołów. Największą atrakcją jest renesansowy ratusz z koziołkami. Kolejne to: pręgierz, Pomnik św. Jana Nepomucena, studzienka Bamberki i muzea. 

Przez wiele lat rynek był ważnym centrum handlu i życia społecznego, a dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Poznania, tętniącym życiem przez cały rok. W czerwcu organizowany jest tu Jarmark Świętojański.